Van Banyoles naar Buenos Aires

bk Mijn Banyoles-avontuur startte woensdagochtend om 9u30 in de luchthaven van Zaventem, en eindigde zondagavond om 23u30 op dezelfde plaats. Ik kan nog altijd niet geloven wat er in deze tussentijd én bij terugkomst allemaal gebeurde.

Zoals ik al in één van mijn vorige blogposts schreef, was ik geselecteerd voor de kwalificatieronde van de Jeugd Olympische Spelen. Dat vond ik speciaal, want een deelname aan die spelen zou betekenen dat mijn meisjestriatlondroom mogelijks verwezenlijkt zou worden.

Natuurlijk, een selectie voor een selectie is wel nog ver af. Het was zowel voor mij als voor mijn omgeving koffiedik kijken in hoeverre een uiteindelijke kwalificatie mogelijk was. Selectievoorwaarde: finishen als top 12 beste land. Indien je land geselecteerd wordt, mag het één atleet en één atlete afvaardigen in Buenos Aires, op de jeugd olympische spelen. Met een sterk deelnemersveld, 71 atleten uit 28 landen, aan de start was er wel één zekerheid: het zal zwaar worden.

Terug naar het Banyoles-verhaal: een vlotte vlucht en een autorit later arriveerden we er.

Woensdag en donderdag werden rustige dagen, met wat zwemmen, fietsen en lopen in een bijzonder mooie omgeving. Ik logeerde in ‘the Belgium House’ 😉, een prachtig huisje net buiten het centrum van Banyoles, samen met Antoine Vandebroek, Rik Malcorps, Elise Tahay, Adam Lambrechts, Johan Smolders, Sylvain Thiebaut en ons Mia. Vrijdag waren er de gebruikelijke verkenningen en de briefing. Zaterdag was raceday.

Ik was nerveus. Tuurlijk was ik nerveus. Al had ik de voorbije dagen zeker ook rust gevonden, mede door geweldige compagnie. Tegelijk kon ik niet wachten om aan de race te beginnen.

Ik wist dat zwemmen heel belangrijk was. Ik koos de linkerkant van het ponton. Bij de start moet ik me breed maken. Spurten. Vechten. Uiteindelijk kwam ik rond de 40ste plaats uit water. Goed is dat niet. Gelukkig waren de verschillen na het zwemonderdeel niet groot en ben ik na een goede wissel kunnen aansluiten in de tweede grote fietsgroep.

Er werd goed meegewerkt in onze groep, waardoor we aansluiting vonden met de eerste fietsgroep en ik in een groot peloton terecht kwam. Vanaf dat moment was het duidelijk dat de loopbenen het verschil zouden gaan maken.

Ik had me voorgenomen om niet te snel te starten, eerst op ademhaling te focussen, cadans onder controle krijgen en dan alles geven. Ik startte rond een 16e plaats, werd dan 15e, 14e, 13e, 12e, 13e, 12e, 11e, en uiteindelijk: 10e!

Ik weet niet goed wat zeggen. Ik ben supercontent, en ook ongelooflijk dankbaar. Mia, voor de voorbereidingen, het sleutelen aan de schema’s, de raad, de feedback en voor het vertrouwen en geduld tijdens mijn triatlonreis. Mama en papa, voor alle hulp en steun, voor het oppeppen na een slechte ervaring en voor het vieren van een goede. En ook Thomas, om gewoon Thomas te zijn. Natuurlijk ook Glenn en Daan, voor de trainingen en professionele aanpak. En ook dikke merci aan heel de familie, vrienden, trainingsmaatjes, Kiara the Beast, Tribe, Triatlon Vlaanderen, kine Ingrid en ik ben er ongetwijfeld nog honderden vergeten. Triatlon is dan wel een individuele sport, maar prestaties haal je nooit alleen.

Rik werd in de jongenswedstrijd 11e in een bijna identiek scenario, en mag dus eveneens naar Buenos Aires!

Ook Antoine en Elise hadden een hele sterke wedstrijd.

Zondag was er nog de mixed-relay. Ik zou beginnen. Mijn start was heel goed. Aan de boei heb ik ongelooflijk veel kloppen gekregen, en had geen kracht meer om terug te vechten. Uiteindelijk ben ik wat teruggekomen op de fiets en tijdens het looponderdeel heb ik alles gegeven wat nog in mijn benen zat. Antoine, Elise en Rik presteerden geweldig en zo werd Team Belgium 11e.

Om 20u zou ons vliegtuig vanuit Barcelona huiswaarts vertrekken. Mijn ouders, Mia en ik hebben van de gelegenheid nog even gebruik gemaakt om als afsluiter van een geweldig weekend een blitzbezoekje aan de stad van Gaudi te brengen.

En…Ik had nooit gedacht dat het moment suprême (of surprise) eigenlijk nog moest komen. In de aankomsthal van de luchthaven stond een ontvangstcomité klaar! Ik krijg ook nu de tranen in de ogen en weet niet hoe ik jullie moet bedanken! Ik ga het zo proberen: DIKKE DIKKE DIKKE MERCI VOOR ALLES!!!

Zoals ik al zei, ben ik echt supercontent. Toch besef ik dat het nu echt wel belangrijk is om realistisch te blijven. Het niveau zal in Buenos Aires torenhoog liggen, en er zijn nog een heleboel werkpunten. Ik heb in ieder geval ongelooflijk veel zin om er gewoon keihard voor te gaan.

Trust the wait.
Embrace the uncertainy.
Enjoy the beauty of becoming.
When nothing is certain, anything is possible.
- Mandy Hale

bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk

Hanne⚊ 9/7/18