Youth Olympic Games 2018

Buenos Aires

bk Ik heb veel te vertellen en toch weet ik niet goed hoe te beginnen. Ik heb een fenomenale reis achter te rug. Drie weken Argentinië zijn omgevlogen en zaten vol verrassingen.

Toen ik op 1 oktober samen met de Belgische delegatie vertrok richting Buenos Aires wist ik wat me te wachten stond, maar eigenlijk wist ik het ook helemaal niet. Voor het eerst zou ik racen tegen ook andere continenten dan Europa en het was dan ook de eerste keer dat ik een ander continent bezocht. Ik was hoe dan ook enorm zenuwachtig om te vertrekken.

bk bk bk

Voor we het vliegtuig namen richting Madrid mochten we in Zaventem nog even passeren bij een kleine receptie. Dat was verrassing één, en de reis moest nog beginnen.

Douane door, groepsfotootje nemen, vlucht naar Madrid, opnieuw groepsfoto, laaaange vlucht naar Buenos Aires, paspoortcontrole, bagage vissen... And so the magic started…

bk bk bk bk bk bk

De aankomsthal in Buenos Aires stond volledig in het teken van de Jeugd Olympische Spelen. Bussen in een geel-groen-paars-rood-blauw-jasje begeleidden ons naar het olympische dorp. (ondertussen heb ik nieuwe lievelingskleurtjes 😉)

En dat olympisch dorp beschouw ik als verrassing twee. Natuurlijk wist ik dat we met z’n allen zouden overnachten in appartementjes. Ik had echter nooit gedacht dat ik terecht zou komen in zo’n sfeervol dorpje. Het was een enorm voorrecht om hier drie weken te mogen verblijven.

De appartementen op dit domein waren volledige nieuwbouw. Na de jeugdspelen zullen ze dienst leveren als sociale woonwijk en op die manier wordt dit deel van de stad ook fameus opgewaardeerd.

bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk

En zo konden we beginnen aan onze laatste wedstrijdvoorbereidingen. De eerste looptraining deden we op de olympische opwarmpiste. Zalig was dat. Fietstrainingen moesten op de lokale autodroom gebeuren. Daarbuiten zou het te onveilig zijn. Er werd énorm veel aandacht besteed aan die veiligheid. Tot het belachelijke toe eigenlijk. Zo was het absoluut verboden om te fietsen vanaf the olympic village tot aan de autodroom. De afstand village-autodroom bedroeg een kleine kilometer. We moesten de bus nemen. Ik hoef er geen tekeningetje bij de maken dat dat ons enorm veel tijd heeft gekost. Op de terugweg waagden we het toch maar om vlug de fiets te nemen, met een klacht van de organisatie tot gevolg. Het grappige aan dit verhaal is dat de volgende dagen fietsen naar de autodroom wel toegelaten werd. Mission accomplished.

bk bk

Bon, er moest ook nog gezwommen worden. Dat zou in Green Park (het park waar triatlon doorging) moeten gebeuren. Na een busrit van bijna 1u30 arriveerden we op de race-venue en ook daar heb ik ogen getrokken. Echt een chique locatie. Alleen… zwemmen konden we er niet. Daarvoor moesten we terug de bus nemen. Frustratie. Dat was dan verrassing drie. De verantwoordelijke van Green Park zette ons uiteindelijk af bij het zwembad, waarvoor we hem eeuwig dankbaar zijn. 😉

bk bk

Op donderdag 4 oktober werkten we officieel de laatste zware trainingen van seizoen 2017-2018 af. Een pittige zwem set en een pistetraining later mocht de race voor mij part wel beginnen.

Maar eerst waren er op vrijdag 5 oktober nog de gebruikelijke familiarizations voor het zwemmen en fietsen (verkenningen), de briefing en wat wel enigszins nieuw was: materiaalcheck. Volgens de regels van het olympisch comité is het verboden om sponsors, letters, namen, quotes… op de wedstrijduitrusting te dragen. Enkel een subtiel merklogo mocht zichtbaar zijn. Zo heb ik mijn eigen naam op de fiets moeten afplakken met tape, alsook alle logo’s op mijn wetsuit.

bk bk

The day before the race. Ik had heel graag toch nog even gezwommen om wat extra vertrouwen in het water te krijgen en om de armpjes los te zwaaien. Alleen leek het ons een slecht idee om hiervoor een dikke 2u op de bus te zitten. Bovendien lag het prachtige olympisch zwembad voor onze neus, enfin dorp. Op de een of andere reden zijn we erin geslaagd binnen te raken (dat was dan verrassing vier) en ik heb de zwemsessie van m’n leven gehad haha. (naast het feit dat ik sneller zwom dan gewoonlijk om het toch niet zó op te laten vallen dat ik maar een triatleetje was 😉)

bk

Oh ja, ik heb er ook een foto met Pandi aan overgehouden.

bk

In de namiddag hadden we nog even tijd om voor het eerst onze supporters aka ouders, broer/zus te zien. Met de nodige fotootjes erbij natuurlijk.

bk bk bk

Vrijdagavond 6 oktober, de avond voor mijn wedstrijd, was er de openingsceremonie aan de obelisk in hartje Buenos Aires. Ik had beslist niet mee te gaan, om echt uitgerust aan de start kunnen staan. Wel heb ik de volledige ceremonie kunnen volgen op de computer. Gelukkig zijn mijn ouders, Mia & Rik wel kunnen gaan. Dat het indrukwekkend was, is zeker.

Enkele fotootjes van de lieve toeschouwers:

bk bk bk

7 oktober! Wedstrijddag! Om 6u40 ging de wekker. Om 7u was het ontbijt. 7u30 de bus richting Green Park. Om 8u30 ter plaatse. 9u athlete lounge. 9u40 fiets inchecken in wisselzone. 20’ loslopen. 10’ inzwemmen. Loszwaaien en naar de line-up.

En zo stond ik met een gezonde cocktail van adrenaline en serotonine in mijn bloed op de blue carpet. Ik kreeg een plaats aan de rechterkant van het ponton (we mochten voor een keer de startplaats niet zelf kiezen). De hornblast klonk op een of andere manier vrij laat en op een vreemde toon na de ‘take your marks’, dus mijn start was niet denderend. Gelukkig was ik wel mee. Ik had een goed gevoel in het water en er werd ook niet veel gevochten. Rond de 15e plaats kwam ik uit water. Dat was voor mijn doen echt niet slecht. Ik miste wel op een 15-tal seconden de eerste relatief grote groep. Na de wissel heb ik een halve ronde (van 4) gespurt om het gaatje nog te dichten, maar zag al snel dat ik niet dichter kwam. Ik kwam samen te rijden met een Argentijnse triatlete, die me heeeel veel extra supporters opleverde 😉.

Na fietsronde twee ging de Argentijnse onderuit. Ik ben niet gevallen, maar vanaf dat moment voelde ik iets tegenspartelen op mijn fiets (verrassing vijf!). Eerst vermoedde ik dat ik lek stond. Dat was gelukkig niet het geval. Het zullen mijn remmen dan wel zijn, dacht ik dan. En zo ben ik aan de wisselzone heel vlug gestopt, heb mijn beide remmen helemaal opengezet en ben verder gereden. Het moet er langs de zijlijn wel heel raar hebben uitgezien.

Zo kwam de tweede grote fietsgroep me inhalen en reed ik de twee laatste ronden samen met hen. Ik had op dat moment geen idee in welke positie ik reed. Ik kon alleen maar denken: Wow, ik ben hier dus écht een Olympische race aan het doen?!. Toen ik wat rond keek naar mijn fietscompagnie, zag ik dat ik vergezeld was met een handvol supersterke triatleten die ik kende van de ETU’s. Het lopen zal dus nog bepalend worden.

Ik had een goede wissel, zelfs de snelste. Het lopen ging goed en was hoe dan ook SUPERTOF! Toen ik hoorde van de Belgische supportersclub, alias papa (waarvoor veel dank trouwens 😉) dat ik voor de 10e plaats liep, ging het lopen opeens beter. Uiteindelijk werd het nog een langgerekte sprint en werd ik dus 10e!

Ik heb zonder overdrijven van elke seconde genoten. Ik had op voorhand nooit gedacht (wel gehoopt hihi) dat ik een top-10 kon halen. En zeker niet als je me dat een jaar geleden had gevraagd. Ik wil ook benadrukken dat dit geen individuele prestatie is. In de loop van mijn triatlonreis ben ik enorm veel mensen tegengekomen die me ontzettend veel hebben geleerd, gesteund, getroost, vergezeld en me vooral zoveel fun hebben bezorgd. En dat gebeurt natuurlijk op dit moment nog steeds. Ik kan jullie nooit genoeg bedanken hiervoor.

bk bk bk bk bk bk bk bk bk

8 oktober werd D-day voor Rik. Hij had een goed zwemnummer. Helaas miste hij heel nipt een grote fietsgroep, waardoor hij op achtervolgen was aangewezen. Uiteindelijk werd hij 24e en was de teleurstelling groot. Maar hey, Rik is wel jeugd-olympiër en hij mag zo trots zijn op zichzelf als wij zijn op hem! 😉

bk

Donderdag 11 oktober was er de mixed-relay. Deze continentale ploegen werden samengesteld op basis van de individuele resultaten een paar dagen eerder. Zo kwam ik terecht in team Europe IV, met teamgenoten Gergely Kiss (HUN), Nikolett Firenci (HUN) en Calum Young (GBR).

Kort nog even het format: ieder teamlid legt achtereenvolgens een heel kort triatlonneke af (300m zwemmen – 6km fietsen – 1,5km lopen) en de volgorde van die estafette is telkens: meisje-jongen-meisje-jongen. Wanneer meisje 1 finisht, tikt het jongen 1 aan enz…

Ik was leg 1 en moest dus starten (daar had ik op voorhand wel wat stress voor). Voor één keer hadden we geen geluk met het weer. Ik kreeg zelfs flash-backs naar Lille. De wedstrijd werd dus afzien, verzuren en koud hebben van begin tot eind. Maar ook daar heb ik wel fun in gevonden. Ik eindigde negende en alles was nog mogelijk want de verschillen onderling waren zeer klein. Gergely kon Nikolett als vierde aantikken. Nikolett behield de ranking en we kregen een nek-aan-nek race voor de derde plaats. Calum zwom en fietste in medaillepositie, maar moest dan tijdens het lopen de duimen leggen. We waren ontzettend blij met deze prestatie en het was opnieuw zoooo plezant. En die vierde plaats, is echt wel verassing zes!

Rik werd met team Europe VI vijfde! And season is done!

bk bk bk

Deze zelfde dag werd nog een fun-event georganiseerd. Opnieuw werden er teams gemaakt en deze keer kregen we een local in onze ploeg. De local legde een volledig triatlon af, een Braziliaanse triatleet vergezelde haar op de fiets en ik tijdens het lopen. En ook dat leverde leuke kiekjes op haha.

bk bk bk bk bk bk

Ik ben het hier ondertussen wel lang aan het rekken. Woopsie. De dagen die volgden waren GEWELDIG (zoals alles in Buenos Aires). Voor onze ouders terugkeerden naar België, aten we samen Argentijnse steak en heb ik de lekkerste sushi ooit gegeten. We maakten nog een boottochtje op de Tiger en de Delta en dan zat het YOG-avontuur er voor de familie op.

Voor ons restte er nog veel tijd om verdere culinaire hoogstandjes te proeven, voor andere Belgen te supporteren, alle activiteiten te doen in het olympisch dorp, la Boca met de gekleurde huisjes te bezoeken, te shoppen, te karaoké ’en, te socializen en om gewoon te chillen in zitzakskes op het terras.

bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk bk

De laatste avond was er sluitingsceremonie met vuurwerk, een kleine after-party.

Net voor onze terugreis bezochten we de ambassade.

bk bk bk

Nu rest er mij enkel nog de ontelbare personen te bedanken. Bedankt mama, papa en Thomas, voor de onvoorwaardelijke steun en om me steeds alle mogelijkheden te geven om 100% voor mijn doelen te gaan. Bedankt Mia, voor het denk- en puzzelwerk, voor alle tijd en geduld en voor je professionele aanpak. Bedankt ook Daan, voor de gedrevenheid om de zwemtrainingen to the next level te brengen en bedankt ook zwemclubmaatjes om die trainingen zo tof te maken. Dikke merci aan Glenn voor je zalige begeleiding gedurende de laatste jaren. Bedankt kine Ingrid, voor het ‘2 in 1- pakket’ mental-coaching/kine. Kiara, Joni & Jolien als ongelooflijk crazy teammaatjes en de mannen van Tribe, merci!

Dikke merci ook aan Rik & familie voor de drie surreële weken.

Bedankt ook Triatlon Vlaanderen en natuurlijk TEAM BELGIUM!!

Ik wil ook graag mijn school, Damiaaninstituut, in de bloemetjes zetten om me ook hier de mogelijkheid te geven om sporten en studeren makkelijker te maken.

Bedankt ook aan de hele klas en in het bijzonder aan de Hall (😉) voor alles! Jullie zijn zalig!

Last but not least, heel erg bedankt aan de buren om voor verrassing zeven te zorgen bij aankomst in de Sluiskensweg!

You putted the you in the thank you!

bk bk bk bk

Foto's met dank aan: BelgiumOlympic, World Triathlon, Mia en Thomas

Hanne⚊ 27/10/18