EEN JAAR VOL NIEUWE DINGEN

hanne bk De driehonderdvijfenzestig dagen die 2017 bracht zitten er op. Het triatlonseizoen is al een tijdje afgelopen. Tijd dus om even terug te blikken…

Een artikeltje in het Nieuwsblad kondigde aan dat mijn nieuwe triatlonseizoen een ‘ontdekkingstocht’ zou worden, en dat was geen understatement. Gedurende die tocht kwam ik terecht in het T3 circuit, nam deel aan het aantal ETU’s, kon een selectie halen voor het EK-jeugd, behaalde twee individuele Belgische titels en grootse teamprestaties. En plezier was er meer dan ooit.

Alle ingrediënten waren dus aanwezig om te spreken van een fantastisch seizoen, en dat vooral op vlak van ervaring en plezier.

Het T3 circuit begon in Herderen. Die wedstrijd alleen al verklaart de titel van de post. Allereerste 1/8ste triatlon, eerste ploegentriatlon, eerste T3, eerste keer in het zog van Kiara en Jolien. En van dat laatste heb ik afgezien. Maar het was het waard: een derde plaats en een fantastisch gevoel. Een betere seizoensopener konden we niet wensen.

De kop was eraf. Voor het wedstrijdseizoen hervatte, mocht ik nog genieten van de Paasvakantie. Ik trok met de ploegmaatjes naar Portugal, wat alweer een fantastische ervaring was. Met die bagage en veel vaardigheden rijker, stond ik aan de start van het BK duatlon. Hier verbaasde ik mezelf, omdat mijn winterse voorbereiding allesbehalve ideaal was, te wijten aan wat knieblessures. Gelukkig waren die van korte duur, met dank aan kine Ingrid die op elk moment van de dag klaarstaat voor het oplapwerk. Zowel fysiek als mentaal. Ik werd Belgisch kampioene, maar dat scheelde geen 2cm.

1 mei stond in teken van de ‘ploegentriatlon’, en zal altijd in mijn geheugen blijven als een wedstrijd met gemengde gevoelens. En wel hierom:

1) Het team bestond uit: Joni, Jolien, Kiara en ik. Perfect.
2) Een ploegentriatlon is altijd plezant. Samen afzien > alleen afzien.
3) We werden BK bij de dames beloften.
4) We moeten het zeggen zoals het is: de communicatie kon beter.
5) Stiekem hoopten we op een hogere plaats in de algemene eindranking.

Maar goed, geen tijd om te zeveren. Lessen geleerd. Het seizoen was nog lang.

De eerste individuele triatlon was in Seneffe, die gold als kwalificatiewedstrijd voor het EK-jeugd. De wedstrijd verliep goed (het incident waarbij de zwemboeien voor en tijdens de race op drift gingen tellen we eventjes niet mee), maar het ging hard op de fiets. In het begin van het looponderdeel leek het alsof ik al mijn energie in T2 had achtergelaten. Langzaamaan ging het beter, maar miljaar zeg, harde race. Hannelore was ongelooflijk sterk, en won dik verdiend de wedstrijd. Ik werd tweede. De week nadien werd ik in Zwevegem derde, en kon zo zeker zijn van mijn selectie voor mijn allereerste EK!

Ondertussen was het al juni. Even een onderbreking voor de examens, voordat de zomervakantie kon beginnen.

Mijn zomervakantie begon met mijn allereerste ETU in het gezellige Holten. Als ik nu mijn ogen dichtdoe, in gedachten blauwe matten zie en ‘heartbeats’ hoor, kan ik alleen maar blij worden.

Mijn doel was: doen waar ik me goed bij voel. Kijken. Volgen. Genieten. Ik was zenuwachtig, natuurlijk. Maar vanaf de start, tot aan de aankomst, was ik voortdurend aan het denken: “Wow, is dit hier echt aan het gebeuren?! Hoe zalig is dit hier?”. Daarenboven was ik natuurlijk wel aan het afzien, maar het was vooral de adrenaline die het van me over nam. In de tweede wisselzone hoorde ik wel dat ik een penalty had. Tijdens het looponderdeel moest ik 10” (die een uur leken) in dat hokje gaan staan. Maar de finish kwam snel genoeg. Ik werd 11e. Als jongste. Hier had ik nooit op durven hopen.

Nog geen twee weken later zat ik dan op het vliegtuig richting Litouwen, met eindbestemming Panevėžys.

Want daar ging het EK door, alweer een ervaring die ik mocht delen met Hannelore, Cato, Elias en Thomas. De wedstrijden die ik daar moest afleggen, waren net iets anders dan een 1/8ste triatlon. Het format ging als volgt: een halve finale met afstanden 500m-11,4km-3,55km. De eerste 9 plaatsen van elke reeks mochten rechtstreeks door. Daarna mochten ook de beste 3 ‘verliezende’ tijden naar de finale. De finale twee dagen later werd een nog kortere wedstrijd (300m-8,55km-2,35km).

In de halve finale kon ik me met een 6e plaats plaatsen voor de finale. Daar was ik heel tevreden mee. In de finale lag de lat enorm hoog, er werd enorm hard geknokt en ik werd 14e, als eerste Belg.

Voor nagenieten was er niet veel tijd (maar de tijd die er was is wel heel zorgvuldig benut), want een week later werd ik in Banyoles verwacht. Voor: een EK. Joehoe! Nog eentje! Het werd het EK mixed-Relay, waar Kiara, Remco, Antoon en ik 3e werden. En zo heb ik ook eens een ETU medaille in de kast hangen ;-).

Na het EK en mijn Banyoles-avontuur werd het een beetje afwachten in welke vorm ik nog was om ook dat BK- jeugd in Sint-Laureins nog mee te nemen. En met BK’s heb ik een haat-liefde verhouding. Mijn slechtste én beste ervaringen komen van die kampioenschappen. Waar het wedstrijdverloop in de meeste wedstrijd behoorlijk voorspelbaar is, gebeuren op BK’s toch altijd zo’n rare dingen. Maar, dat kan het natuurlijk ook extra amusant maken. En op het BK was er vooral de adrenaline. Die adrenaline heeft me op het hoogste schavotje gebracht.

Ik had wel het gevoel na Sint-Laureins dat mijn benzinetank beetje bij beetje aan het leeglopen was. Tegelijkertijd was mijn hele lichaam nog gevuld met veel goesting dat ervoor zorgde dat ik toch nog graag een ETU wilde doen.

Bij nader inzien, had ik dat beter niet meer gedaan. De ETU werd Riga. En het gevoel was simpelweg rotslecht. Komt ertussen natuurlijk. Ik werd 8ste. Maar, dat neemt natuurlijk niet weg dat Riga alweer een fantastische reis was. Ik zal ook dat niet snel vergeten.

Na Riga ben ik wat in de patatten gevallen, om het op z’n Osschots uit te drukken. De vermoeidheid nam de bovenhand, en ik heb noodgedwongen wat rust genomen.

Het einde kwam in zicht, met enkel nog T3 La Roche en Lille op het programma. La Roche was minder meegevallen, terwijl Lille gewoon heel plezant was (Team-Relay). De 4e Belgische titel was binnen, want daar werd ik samen met Dries, Remco en Kiara Belgisch kampioene.

Ik heb nu een aantal personen vermeld, maar natuurlijk zijn er zo veel personen aan bod genomen in mijn ontdekkingstocht.

Mama, Papa en Thomas. Glenn, Mia en Daan. Coaches en bestuursleden van Triatlon Vlaanderen. Vriendjes van de zwemclub. Ploegmaten van Tribe. Partner in crime Kiara. Sponsors en supporters en nog honderdduizend andere mensen.

DANKJE!

Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar!


Hanne ⚊ 1/1/18


“I hope that in this year to come, you make mistakes.

Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing your world. You're doing things you've never done before, and more importantly, you're Doing Something.

So that's my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make New Mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody's ever made before. Don't freeze, don't stop, don't worry that it isn't good enough, or it isn't perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.

Whatever it is you're scared of doing, Do it.

Make your mistakes, next year and forever.”

― Neil Gaiman

Hanne Hanne Hanne