Off-day in Quarteira

hanne Hoe zal ik eraan beginnen? Met de deur in huis? OK. Mijn wedstrijd was slecht. Het waarom lees je hier.

Donderdagmiddag vertrok ik samen met Mia naar Quarteira, om aan het nieuwe wedstrijdseizoen te beginnen. Door staking van de luchtverkeersleiders in Frankrijk was onze heenreis, zacht uitgedrukt, chaotisch. Kort samengevat betekende dit dat we ’s nachts om 2u op onze eindbestemming aankwamen, wat gepland was om 18u.

Maar er was geen reden tot paniek. Ik had nog twee dagen om het parcours te verkennen en wat uit te rusten. Zondagochtend, 8u45, zou het startsein gegeven worden.

De zee was wild, het wegdek nat. Daarom besliste de organisatie om in het fietsparcours te knippen, zodat een technische passage – een heuveltje - wegviel. Van dat laatste was ik enigszins teleurgesteld, omdat een aantal van mijn voorbereidende fietstrainingen aangepast waren aan het fietsparcours mét de passage. Ondertussen heb ik geleerd niet te veel energie te verspillen aan oncontroleerbare zaken zoals deze. Natuurlijk is het toepassen ervan nog een andere zaak.

Het startschot klonk, ik rende de zee in. Op dat moment kreeg ik letterlijk en figuurlijk een slag in mijn gezicht. Een stevige golf nam me opnieuw mee naar het strand waardoor ik als quasi laatste atleet aan het zwemonderdeel moest beginnen. Vanaf dat moment begon ik aan mijn inhaalrace, en haalde nog wel wat atleten in. Rond de 20ste plaats klauterde ik uit het water. De vogels waren vliegen.

Na de wissel fietste ik een halve ronde alleen, tot ik uiteindelijk in een groepje van drie terecht kwam. Niet veel later kwam een grote groep meisjes aanrijden. Ik sloot me hierbij aan, en fietste mee tot het einde van de fietsproef. Omdat de groep zo groot was, had ik gehoopt samen te kunnen werken om op die manier naar de atleten voor ons te rijden. Of toch in ieder geval dichterbij te komen. Dat gebeurde helaas niet, het groepje draaide slecht en alleen sta je natuurlijk nergens. Eigen schuld natuurlijk, ik had maar beter moeten zwemmen (of althans, starten).

Gefrustreerd draaide ik opnieuw de wissel in. Die was niet slecht. Het lopen ging niet zoals ik dat wilde. Ik kreeg moeilijk controle over mijn ademhaling, ik leek geen kracht te hebben en was mentaal en fysiek leeg. Ik gaf op.

Op dit moment voel ik me rot. Echt rot. Ik heb veel fouten gemaakt. Hanne had niet mogen opgeven. Al zou ik al strompelend de finish bereiken. Ik had de problemen tijdens de wedstrijd mentaal niet mogen opstapelen, en moest weerbaarder zijn. Misschien heb ik de wedstrijd onderschat? Te hard op een perfect scenario geconcentreerd waardoor fouten niet toegelaten waren? Te weinig gedronken op de fiets? Te veel zenuwen voor en/of tijdens de wedstrijd? Ik ben er zelf nog niet helemaal uit.

Ik neem deze wedstrijd mee als een ervaring, en vooral een grote les. Ik zou er sterker uitkomen. Momenteel klinkt dat een beetje belachelijk, maar ik wil het wel graag aannemen.

Graag wil ik een dikke proficiat wensen aan alle Belgen, Mia bedanken voor de voorbereiding, gezelschap en mentale steun, mama en papa om er altijd te zijn, ook opnieuw tijdens dit weekend, en bedankt voor alle lieve berichtjes!


Hanne ⚊ 25/3/18